Εργονομικός σχεδιασμός χώρου εργασίας για τους μεγαλύτερους σε ηλικία εργαζόμενους

15/03/2011 § 2 Σχόλια

Συνεχίζοντας την προηγούμενη ανάρτηση θα γίνει εδώ μια προσπάθεια να προσεγγιστεί το θέμα του μεγαλύτερου σε ηλικία εργασιακού δυναμικού από απόψεως φυσικά εργονομίας και σχεδιασμού του εργασιακού περιβάλλοντος.

Τα ερωτήματα που δημιουργούνται για τους μεγαλύτερους σε ηλικία εργαζόμενους σχετικά με την απόδοση και την ασφάλεια τους στον εργασιακό χώρο είναι:

  • αν οι απαιτήσεις της εργασίας τις υπερβαίνουν τις βασικές δυνατότητες του εργαζομένου καθώς αυξάνεται η ηλικία του
  • κατά πόσο είναι δυνατό η εμπειρία από τη μακρόχρονη εργασία να καλύψει τις οποιεσδήποτε αδυναμίες δημιουργεί η προηγούμενη ελλειμματική σχέση

Διατρέχοντας ένα-ένα τα χαρακτηριστικά των μεγαλύτερων σε ηλικία εργαζόμενων θα παρουσιάσουμε τις αλλαγές που υφίστανται προϊόντος του χρόνου, πως αυτές επηρεάζουν την απόδοση και την εν γένει παρουσία τους στο εργασιακό περιβάλλον και τους κινδύνους που μπορεί να δημιουργούνται ή να μεταβάλλονται συγκριτικά με αυτούς των νεώτερων εργαζομένων. Παράλληλα όπου αυτό είναι δυνατό θα παρουσιαστούν και προτάσεις για τον εργονομικό σχεδιασμό/ προσαρμογή τους περιβάλλοντος εργασίας στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τις ανάγκες των μεγαλύτερων σε ηλικία εργαζομένων.

Θα πρέπει βέβαια να επισημανθεί ότι η σχετική βιβλιογραφία (και κατ’ επέκταση η ερευνητική δραστηριότητα) είναι ελάχιστα εστιασμένη σε αυτόν τον τομέα και οι λύσεις που προτείνονται δεν καλύπτουν συνήθως το σύνολο των αναγκών. Η έλλειψη δημογραφικών, ανθρωπομετρικών και εργομετρικών στοιχείων καθώς και η αυξημένη εξατομίκευση και ιδιαιτερότητα της κάθε περίπτωσης αποτελούν ανασταλτικούς παράγοντες για τη δημιουργία συγκεκριμένων κατευθυντήριων προδιαγραφών. Ως εκ τούτου θα περιοριστούμε στο να παρουσιάσουμε κάποιες πιο γενικευμένες οδηγίες με στόχο να αποτελέσουν ένα εργονομικά αποδεκτό πλαίσιο για τον σχεδιασμό του εργασιακού χώρου αλλά και ένα  έναυσμα για περαιτέρω έρευνα.

ΑΝΘΡΩΠΟΜΕΤΡΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ

Ένα από τα πεδία στα οποία είναι χαρακτηριστική η έλλειψη δεδομένων και σχετικής έρευνας είναι η ανθρωπομετρία. Ειδικά για την χώρα μας, οι σχετικές πληθυσμιακές/ ανθρωπομετρικές έρευνες έχουν πολύ περιορισμένα στοιχεία για τις αλλαγές που προκαλεί το πέρασμα του χρόνου στους εργαζόμενους. Γενικά τα πιο αξιόπιστα στοιχεία που είναι διαθέσιμα αφορούν το ύψος (ανάστημα) και το βάρος.

ΒΑΡΟΣ

Το βάρος των εργαζομένων ακολουθεί μια ανεστραμμένου U-τύπου καμπύλη με το μέγιστο βάρος να σημειώνεται στην 5η ή 6η δεκαετία της ζωής. Για τις γυναίκες το μέγιστο βάρος παρουσιάζεται σχετικά αργότερα από ότι για τους άνδρες και συνήθως το διατηρούν μέχρι τα 70 τους. Φυσικά το βάρος συσχετίζεται με όλες τις ογκομετρικές διαστάσεις και τις επηρεάζει ανάλογα.

ΑΝΑΣΤΗΜΑ

Η σχετική βιβλιογραφία αναφέρει μια ήπια μείωση του αναστήματος η οποία ξεκινά μετά τα 40 και αυξάνεται μέχρι τα 60 (περίπου 1 εκατ/δεκαετία) και γίνεται μέγιστη μετά τα 70 (2 εκατ/δεκαετία).
Φυσικά το ανάστημα ως η κύρια διαμήκης διάσταση επηρεάζει όλες τις αντίστοιχες διαστάσεις (μήκος άκρων, ύψος καθίσματος, γραμμή όρασης κτλ).
Η συνδυαστική μεταβολή βάρους/ ύψους εκφράζεται και από την αύξηση του δείκτη μάζας σώματος (BMI) ο οποίος αυξάνεται με την ηλικία.

Παρά την επισήμανση αυτών των μεταβολών, δεν υπάρχουν αρκετά διαθέσιμα δεδομένα που να επιβεβαιώνουν το ότι οι μεγαλύτεροι σε ηλικία εργαζόμενοι διαφέρουν χαρακτηριστικά από το γενικό πληθυσμό σε επίπεδο ανθρωπομετρικών δεδομένων, ώστε να υπάρχει ανάγκη διαφορετικών σχεδιαστικών προδιαγραφών για το εργασιακό περιβάλλον.

Φυσικά το γεγονός ότι τα ανθρωπομετρικά δεδομένα γενικά δεν λαμβάνονται κατάλληλα υπόψη κατά τον σχεδιασμό αλλά και το ότι οι εργαζόμενοι μεγαλύτερης ηλικίας (όπως θα δούμε και παρακάτω) συχνά αντιμετωπίζουν και άλλα προβλήματα “περιορισμένης κινητικότας” και προσβασιμότητας μας οδηγεί στο να πρέπει να εξετάζουμε την κάθε περίπτωση με ιδιαίτερη προσοχή.

ΦΥΣΙΚΕΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ

Γενικά είναι αποδεκτό ότι οι λειτουργικές/φυσικές ικανότητες του ανθρώπου σταδιακά μειώνονται (η ικανότητα για σωματική εργασία ενός 65χρονου είναι περίπου η μισή από αυτή ενός 25χρονου εργάτη) αλλά δεν μπορούμε να θεωρήσουμε την ηλικία ως τον αποκλειστικό, καθοριστικό παράγοντα για την έκπτωση αυτή. Άλλα χαρακτηριστικά όπως ο βαθμός της φυσικής άσκησης μέσω των απαιτήσεων της εργασίας, η υγεία του κάθε εργαζόμενου αλλά και ο τρόπος ζωής του παίζουν επίσης σημαντικό ρόλο.

Γενικά, οι αναμενόμενες αλλαγές που εμφανίζονται στους μεγαλύτερους σε ηλικία εργαζόμενους είναι οι ακόλουθες:

ΜΥΪΚΗ ΔΥΝΑΜΗ

Η μυϊκή δύναμη ενός εργαζόμενου είναι μέγιστη ανάμεσα στα 25 και 30 του χρόνια. Μέχρι τα 50 πέφτει στο 85%, ενώ μέχρι τα 65 έχει μόνο το 75% της μέγιστης δύναμης. Η μυϊκή ισχύς (ένα μέγεθος καταλληλότερο για την περιγραφή περισσότερο δυναμικών παρά στατικών δραστηριοτήτων) μειώνεται ακόμα πιο απότομα.
Φυσικά, η γενική επιδίωξη του εργονομικού σχεδιασμού, να μειωθούν κατά το δυνατό οι απαιτήσεις για άσκηση δύναμης από τον εργαζόμενο είναι ιδιαίτερα επωφελής και για τους μεγαλύτερους σε ηλικία.

Ιδιαίτερο ώφελος μπορεί να έχει για τον εργαζόμενο σχεδιασμός που προσφέρει καλύτερες συνθήκες χειρισμού, λαβής και μεταφοράς καθώς διατάξεις που επαυξάνουν το μηχανικό πλεονέκτημα του εργαζόμενου.

ΑΕΡΟΒΙΚΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΝΤΟΧΗ

Η αεροβική ικανότητα στην ηλικία των 65 χρονών εκτιμάται περίπου στο 70% αυτής της ηλικίας των 25. Επιπλέον οι μεγαλύτεροι σε ηλικία παρουσιάζουν μειωμένη ικανότητα θερμορύθμισης (ιδιαίτερα ανοχής στη ζέστη).Ταυτόχρονα η αντοχή θεωρείται επίσης να μειώνεται με την ηλικία ενώ παρατηρείται και αυξημένη ανάγκη για ξεκούραση μετά από επίπονη σωματική εργασία.
Ο συνδυασμός αυτών των παραγόντων καθιστά τις έντονες σωματικές εργασίες περισσότερο απαιτητικές για τους πιο ηλικιωμένους ενώ ανάλογα και τις εξατομικευμένες δυνατότητες του καθενός μπορεί να αυξάνεται σημαντικά η επικινδυνότητα.

Βέβαια αν και γενικά παρουσιάζονται αυτοί οι περιορισμοί στην σωματική ικανότητα του εργαζόμενου, δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ότι η ηλικία δημιουργεί γενικευμένη απειλή για την ασφάλεια και την αποδοτικότητα καθώς θα πρέπει να συνυπολογίσουμε ότι:

  • η σωματική ικανότητα του κάθε εργαζομένου είναι ιδιαίτερα εξατομικευμένη
  • η επιστημονική και βιομηχανική πρόοδος καθώς και οι επιπτώσεις της νομοθεσίας έχουν περιορίσει τις απαιτήσεις για επίπονη σωματική εργασία
  • η ίδια η εργασία μπορεί να συμβάλλει στη διατήρηση των σωματικών ικανοτήτων του εργαζόμενου
  • εργαζόμενοι οι οποίοι δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις συνήθως αποσύρρονται από τον εργασιακό χώρο

ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ

Η σχετική βιβλιογραφία αναφέρει ότι λόγω του ότι οι βιολογικοί μηχανισμοί που υποστηρίζουν την ισορροπία υπόκεινται προϊόντος του χρόνου μεταβολές, η μειούμενη ικανότητα των εργαζομένων να διατηρήσουν την ισορροπία τους σε εργασίες με υψηλές απαιτήσεις (δουλειά σε ύψος, επικίνδυνα περάσματα, κτλ) μπορεί να αποτελέσει παράγοντα επικινδυνότητας.

Καθώς η πλειονότητα των σοβαρών ατυχημάτων οφείλεται σε πτώσεις, είναι απαραίτητος ο προληπτικός σχεδιασμός της εργασίας σε συνδυασμό με τη διατήρηση ενός “καθαρού” εργασιακού χώρου για να μειωθεί ο κίνδυνος.
Κάποια βασικά προληπτικά μέσα για να εξουδετερωθεί ο σχετιζόμενος με την μειωμένη ικανότητα ισορροπίας κίνδυνος είναι:

  • ο σχεδιασμός στέρεων δαπέδων , επίπεδων και σταθερών, επιτρέποντας όπου αυτό είναι δυνατό, απορρόφηση κραδασμών
  • τοποθέτηση μη ολισθητικών επιστρώσεων ιδιαίτερα σε σκάλες
  • εξειδικευμένη εκτίμηση κινδύνου για περιπτώσεις αυξημένων απαιτήσεων από εργαζόμενους προχωρημένης ηλικίας και μειωμένων ικανοτήτων

ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΧΕΙΡΩΝΑΚΤΙΚΗ ΕΠΙΔΕΙΞΙΟΤΗΤΑ

Η κινητικότητα (των συνδέσμων) παρουσιάζει μικρή μείωση από τα 20 μέχρι τα 60 και επηρεάζοντας ιδιαίτερα κινήσεις όπως η χειρολαβή, η κάμψη και η στρέψη του χεριού, αλλά και κινήσεις του κορμού. Ταυτόχρονα παρουσιάζεται και μειωμένη δυνατότητα προσέγγισης σημείων σε ύψος ή που απαιτούν σκύψιμο ή βαθύ κάθισμα. Η αρθρίτιδα (η οποία παρουσιάζεται εντονότερα μετά τα 45) μπορεί να περιορίσει την κινητικότητα και να προκαλέσει αδυναμία στα άκρα μειώνοντας την ικανότητα χειρισμού.

Αποτέλεσμα αυτών είναι η ανάγκη, μέσω του εργονομικού σχεδιασμού να καλυφθεί η μειωμένη δυνατότητα χειρισμού ιδιαίτερα μικρών, λείων αντικειμένων καθώς και η αδυναμία χειρισμού μικρών πλήκτρων ή διακοπτών.
Φυσικά άμεση εφαρμογή έχουν και για την περίπτωση των μεγαλύτερων σε ηλικία εργαζομένων οι γενικές κατευθύνσεις της εργονομίας προς τον περιορισμό των εκτεταμένων κινήσεων του εργαζόμενου κατά την εκτέλεση της εργασίας αλλά και τη μείωση της επαναληψιμότητας.

Μια πιο συγκεκριμένη λίστα προτεινόμενων παρεμβάσεων θα μπορούσε να περιλαμβάνει:

  • Επανασχεδιασμό του χώρου εργασίας έτσι ώστε οι πιο δύσκολες ή πιο συχνές εργασίες να βρίσκονται στη ζώνη άνεσης του εργαζομένου (και ιδιαίτερα για τις βαριές εργασίες πάνω από το ύψος της μέσης και κάτω από αυτό του αγκώνα)
  • Περιορισμό κατά το δυνατό των απαιτήσεων για ανύψωση βαρών και μεταφοράς τους από σκάλες και σε μακρυνές αποστάσεις
  • Ελαχιστοποίηση των αναγκών για συχνή χρήση συστημάτων και πινάκων ελέγχου
  • Αντικατάσταση περιστροφικών στοιχείων ελέγχου (ροδέλες) με διακόπτες τύπου μοχλού ή πλήκτρα
  • Χρήση ευδιάκριτων υλικών και σχημάτων στους πίνακες και τα στοιχεία ελέγχου για εύκολη αναγνωρισιμότητα

ΑΙΣΘΗΤΗΡΙΕΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ

ΟΡΑΣΗ

Η όραση αποτελεί ένα από τα πιο ευρέως αναγνωρισμένα πεδία τα επηρεάζονται από την ηλικία. Η απόδοση των εργαζομένων επηρεάζεται από την έκπτωση των λειτουργιών της όρασης αν και η έναρξη της έκπτωσης των λειτουργιών, καθώς και ο βαθμός που επηρεάζουν τον εργαζόμενο ποικίλει ανά περίπτωση. Για τον σχεδιασμό του εργασιακού περιβάλλοντος, οι πιο σημαντικές διαταραχές της όρασης στον εργαζόμενο είναι:

  • η μείωση της ικανότητας να διακρίνει λεπτομέρειες και να εστιάζει σε κοντινά αντικείμενα
  • μειωμένη ικανότητα να διακρίνει διαφορές μεταξύ επιπέδων αντίθεσης
  • δυσκολία να προσαρμοστεί σε αλλαγές της φωτεινότητας
  • καθώς και να εργαστεί σε ιδιαίτερα φωτεινό περιβάλλον (ευαισθησία στη θάμβωση)
  • δυσκολία στη διάκριση των χρωμάτων (ιδιαίτερα ανάμεσα στο μπλε και πράσινο)
  • μειωμένη αντίληψη βάθους και απόστασης
  • περιορισμένο οπτικό πεδίο (μειωμένη περιφερειακή όραση)

Παράλληλα οι μεγαλύτεροι σε ηλικία εργαζόμενοι παρουσιάζουν αυξημένους χρόνους απόκρισης και επεξεργασίας οπτικών πληροφοριών όταν η αταξία του περιβάλλοντος χώρου αυξάνει και η φωτεινότητα μειώνεται.

Οι προτεινόμενες επεμβάσεις για το χώρο εργασίας περιλαμβάνουν:

  • αύξηση της δυνατότητας αντίληψης των αποχρώσεων και των διαφορετικών επιπέδων αντίθεσης με αύξηση της φωτεινότητας (ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται για να μην αυξηθεί ο κίνδυνος θάμβωσης, γι’ αυτό η αύξηση της φωτεινότητας συστήνεται μετά από επιτόπου μελέτη της θέσης εργασίας)
  • τα επίπεδα φωτισμού δεν θα πρέπει να παρουσιάζουν μεγάλες διαφοροποιήσεις (συστήνεται μια αναλογία φωτεινότητας  3:1)
  • ο περιβάλλοντας χώρος θα πρέπει να είναι κατά το δυνατό περιορισμένης πολυπλοκότητας ώστε να αποφεύγεται η οπτική σύγχυση
  • οι οθόνες οπτικής απεικόνισης θα πρέπει να παρουσιάζουν τις πιο σημαντικές πληροφορίες με τρόπο απλό, άμεσο και συγκεκριμένο
  • οι γραφικές αναπαραστάσεις θα πρέπει να είναι ευανάγνωστες και οι χρωματικοί συνδυασμοί του μπλε και του πράσινου θα πρέπει να αποφεύγονται, ιδιαίτερα αν η διάκριση των χρωμάτων προσφέρει επιπλέον πληροφορίες για το χρήστη
  • οι πινακίδες και άλλες σημαντικές πληροφορίες θα πρέπει να είναι τοποθετημένες εντός του οπτικού πεδίου των εργαζομένων- ιδιαίτερα αν είναι απαραίτητες κατά την εκτέλεση των εργασιών θα πρέπει να είναι τοποθετημένες στην οπτική ζώνη άνεσης των εργαζομένων (λόγω της μειωμένης περιφερειακής όρασης)
  • οι πληροφορίες που περιέχουν οι πινακίδες καθώς και το έντυπο υλικό θα πρέπει να είναι ευανάγνωστες και να έχουν ικανοποιητική χρωματική αντίθεση. Ο συνδυασμός μαύρων γραμμάτων σε άσπρο φόντο θεωρείται πιο ευανάγνωστο από τον αντίθετο.

ΑΚΟΗ

Οι ακουστικές ικανότητες των εργαζομένων επίσης υπόκινται σε μείωση προϊόντος του χρόνου. Αν και είναι ιδιαίτερα σημαντικό να επισημανθεί ότι η βλάβη στην ακουστική ικανότητα έχει σχέση με την ηλικία εξίσου, αν όχι περισσότερη επίδραση έχει η (συσσωρευτική) έκθεση των εργαζομένων σε υψηλά επίπεδα θορύβου. Έτσι αποκτάει ιδιαίτερη σημασία η πρόληψη στο πεδίο της έκθεσης στο θόρυβο και η κατά το δυνατό μείωση του θορύβου στο εργασιακό περιβάλλον είτε μέσω εργονομικών- σχεδιαστικών παρεμβάσεων είτε με χρήση μέσων ατομικής προστασίας.
Ειδικότερα οι πιο συνηθισμένες μεταβολές στην ακουστική ικανότητα των εργαζομένων είναι:

  • αύξηση του ουδού πάνω από τον οποίο αντιλαμβάνονται τις συχνότητες – ιδιαίτερα για τις υψηλές συχνότητες
  • οι μεγαλύτεροι σε ηλικία εργαζόμενοι επηρεάζονται περισσότερο δυσμ ενώς από τον περιβαλλοντικό θόρυβο και την αντήχηση
  • μείωση της ικανότητας να αντιλαμβάνονται τις υψηλές συχνότητες, η οποία  μπορεί να οδηγήσει κάποιους εργαζόμενους να μην ακούσουν κάποια ηχητικά σήματα, τηλέφωνα ή ακόμα και ηχητικούς συναγερμούς

Για να εξισορροπήσει αυτές τις αδυναμίες, ο σχεδιασμός του εργασιακού χώρου πρέπει να προβλέπει:

  • χρήση εναλλακτικών τρόπων ειδοποίησης (οπτικά μέσα, φωτισμό που αναβοσβήνει, δόνηση)
  • ελαχιστοποίηση του περιβαλλοντικού θορύβου και της αντήχησης, για να αποφευχθεί η ηχητική σύγχυση (μείωση του θορύβου των μηχανημάτων , αναδιοργάνωση του χώρου εργασίας ώστε να απομακρυνθούν οι πηγές θορύβου από θέσεις εργασίας υψηλών νοητικών απαιτήσεων)
  • προτίμηση χαμηλότερων συχνοτήτων για διεπιφάνιες που χρησιμοποιούν ήχο ή φωνητική καθοδήγηση του εργαζομένου

ΜΥΟΣΚΕΛΕΤΙΚΕΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ

Ασφαλώς και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία εργαζόμενοι παρουσιάζουν αυξημένα ποσοστά εμφάνισης ή/και επίπτωσης των μυοσκελετικών παθήσεων. Ωστόσο είναι επιπόλαιο το συμπέρασμα ότι αυτό οφείλεται στις συνέπειες της ηλικίας.

Η κύρια αιτία θα πρέπει να αναζητηθεί στο γεγονός ότι οι μεγαλύτεροι σε ηλικία εργαζόμενοι μπορεί να πρέπει να εργάζονται στα όρια των φυσικών/σωματικών τους ικανοτήτων, εξαιτίας της μειωμένης τους ικανότητας να ανταποκριθούν στις (ανελαστικές κάποιες φορές) απαιτήσεις της εργασίας. Αυτή η χρόνια υπερφόρτιση των εργαζομένων αποτελεί πολύ μεγαλύτερο επιβαρυντικό παράγοντα από την ηλικία.

Συνήθως το είδος της εργασίας στο οποίο παρουσιάζεται αυτή η αυξημένη αναφορά μυοσκελετικών προβλημάτων είναι τέτοιο που δεν επιτρέπει στον εργαζόμενο να εκμεταλλευτεί την εργασιακή του εμπειρία για να εξισορροπήσει τις όποιες σωματικές του αδυναμίες και ταυτόχρονα δεν του προσφέρει κάποια σωματική εξάσκηση ικανή να διατηρήσει ένα επαρκές επίπεδο φυσικής κατάστασης.

Σε επίπεδο συνεπειών, οι μυοσκελετικές παθήσεις είναι πολύ πιο επιβαρυντικές για τους μεγαλύτερους σε ηλικία εργαζόμενους αναφορικά με τον χρόνο ανάρρωσης, τις ημέρες απουσίας από την εργασία και κατά συνέπεια το κόστος αποθεραπείας.

Φυσικά οι βασικές εργονομικές αρχές για τον σχεδιασμό του χώρου εργασίας όπως η αποφυγή των ανθυγιεινών στάσεων, η μείωση της επαναληψιμότητας της εργασίας και η ελαχιστοποίηση της απαιτούμενης δύναμης είναι επωφελείς για όλους τους εργαζόμενους, λειτουργούν όμως ταυτόχρονα και ως αποτελεσματικά προληπτικά μέσα για την εμφάνιση των μυοσκελετικών παθήσεων στους μεγαλυτέρους σε ηλικία εργαζόμενους.

Επίλογος

Οι όροι  «Age Shift» και  «Demographic Time Bomb» που χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν την αύξηση του μεγαλύτερου σε ηλικία πληθυσμιακού κομματιού είναι ευρέως διαδεδομένοι στη διεθνή βιβλιογραφία. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία εργαζόμενοι αποτελούν πλέον πολύ σημαντικό κομμάτι του εργατικού δυναμικού σε Ευρώπη, Β. Αμερική και Ασία και σύμφωνα με εκτιμήσεις του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας η αυξητική αυτή τάση θα συνεχιστεί τα επόμενα χρόνια.

Οι διαφορετικές ανάγκες που παρουσιάζουν (σε κάποιο βαθμό) οι πιο ηλικιωμένοι εργαζόμενοι δεν θα πρέπει να αποτελέσουν σε καμία περίπτωση ανασταλτικό ή περιοριστικό παράγοντα για την παρουσία τους στον εργασιακό χώρο, την απόδοση ή την ασφάλειά τους. Καίριο ρόλο σε αυτό έχει να επιτελέσει η εργονομία και η προσαρμογή, ο επανασχεδιασμός ή ακόμα καλύτερα ο εξαρχής σχεδιασμός του χώρου εργασίας ο οποίος θα λαμβάνει υπόψη του τις ανάγκες των μεγαλύτερων σε ηλικία εργαζομένων. Καθώς κάτι τέτοιο δεν αποκλίνει καθόλου από τις βασικές εργονομικές αρχές και επιδιώξεις, θα είναι προς όφελος όχι μόνο των πιο ηλικιωμένων εργαζομένων αλλά όλων των εργαζομένων και θα αποτελέσει και εξαιρετικό προληπτικό μέτρο για την εμφάνιση των συσχετιζόμενων με την εργασία μυοσκελετικών παθήσεων.

 

Αν επιθυμείτε να κατεβάσετε την ανάρτηση σε μορφή pdf  πατήστε εδώ

Third age suit (οι γέροι σπίτι; δεν νομίζω…)

21/02/2011 § 1 σχόλιο

Η παρούσα ανάρτηση έχει δύο σκοπούς.

Ο πρώτος είναι να παρουσίασει το επίπεδο της ερευνητικής δουλειάς που γίνεται σε αρκετά ιδρύματα και εταιρίες (εκτός Ελλάδος φυσικά) και το σεβασμό στον καταναλωτή που οφείλουν να επιδείξουν οι παραγωγοί (όσο και αν συχνά δεν το κάνουν).

Ο δεύτερος είναι να λειτουργήσει ως πρόλογος για την επόμενη ανάρτηση που θα αφορά τη τρίτη ηλικία και το εργασιακό περιβάλλον.

Απολαύστε στο παρακάτω βίντεο πως με τη χρήση μιας «στολής» κατάλληλα προσαρμοσμένης μπορεί ο εργονόμος του πειράματος να αισθανθεί περίπου σαν τον 75 χρονο οδηγό του Ford. (αν ο πιο φιλόδοξος στόχος δεν μπορεί παρά να είναι το πως θα μπορούσε να αισθανθεί ο 75 χρονος οδηγός σαν τον 45χρονο εργονόμο…; )

 

Where Am I?

You are currently browsing the third age category at The Human Factor - Εργονομία (στα ελληνικά).

Αρέσει σε %d bloggers: